چند بار تا حالا توچال رفتید؟ در این رفتن‌های مکرر تا حالا سر راه از ایستگاه شماره یک گذشته‌اید؟ در مسیر گذر از ایستگاه شماره یک، تا به حال چند بار خودتان را از سکوی کنار این ایستگاه به پایین پرت کرده‌اید؟!

نه اشتباه نکنید. الان بحث بر سر تشویق شما به خودکشی و یا گرفتن آمار خودکشی‌های نافرجام دوستان و دیگران نیست. داستان تجربه یک لذت بی‌نظیر است. لذت پرت شدن از یک ارتفاع 40 متری، حرکت یو یو مانند شما در فضا، پریدن و زیر پا داشتن تهران و خلاصه یک هیجان پر از لذت!

فکرش را بکنید می‌روید بالا در ارتفاع 40 متری و روی یک سکو می‌ایستید مقداری فنر به شما بسته می‌شود. شما به دلخواه خودتان و یا با کمک مربی به پایین می‌پرید. نمی‌دانم فرصت اینکه دست‌هایتان را از دو طرف باز کرده و فریاد بزنید «من یه پرندم» را خواهید داشت یا نه! با شتاب به سمت پایین در حال سقوط هستید. درست هنگامی که دارید به فنر متصل به تنتان شک می‌کنید و نگرانید نکند فنر را اشتباه متر کرده و هر آن ممکن است روی مبارکتان با زمین یکسان شود یک مرتبه به بالا کشیده می‌شوید و باز پایین. درست شبیه حالت یو یو و لذت بالا و پایین شدن در یک ارتفاع بلند.

الزاما نباید ورزشکار باشید تا بانجی جامپینگ را انجام دهید فقط کافیست ماجراجو باشید و سرتان برای یک هیجان بسیار زیاد درد کند.

بعد بروید ایستگاه شماره یک توچال و بپرید پایین. اگر جرات یکباره این کار را داشته باشید، هر روز باید شما را در حال سقوط در حوالی توچال پیدا کرد. زمان پرش بانجی جامپینگ بسیار کوتاه است، اما وصف هیجان آن ناگفتنی است.